سینما، یكی از آن پدیدههای نوظهوری است كه
خیلی زود توانست جای پای خود را در ایران باز كند. اولین سینمایی كه در
ایران تاسیس شد، در طهران و در خیابان لاله زار بوده. خیابان لاله زار به
عنوان یكی از مراكز مهم هنری در طهران قدیم، محل تمركز تئاترها و
تماشاخانههای متعدد بود. درست در همین خیابان اولین سینما با عنوان سینما
خورشید تاسیس شد. سینما خورشید، در اكران فیلمهای حلقهای آن روزگاران،
نامحدود بود. در این سینما، فیلمها به طور یكسره پخش میشدند. بدین معنی
كه هیچ محدودیتی برای چند بار دیدن فیلمها وجود نداشت. مثلا بسیار اتفاق
میافتاد كه كسی وارد سینما میشد و از هر جای فیلم كه در حال پخش بود، به
تماشای آن مینشست و تا چندین بار فیلم را میتوانست ببیند، بدون اینكه
محدودیتی داشته باشد. پس از سینما خورشید و در همان خیابان لالهزار، چند
سینمای دیگر، تاسیس شد كه همگی این سینماها از فیلمهای خارجی استفاده
میكردند. شیوه اكران فیلمها هم به دلیل آتشزا بودن فیلمهای آن دوره، به
دور از هر گونه مسائل پیشگیرانه بود. چه بسا كه با جرقهای سینما به آتش
كشیده میشد. البته این اتفاق چند بار هم به وقوع پیوست. به همین دلیل،
سینما خورشید به تدریج اهمیت خود را از دست داده و جای خود را به دیگر
سینماها داد. امروزه حتی نمیتوان آثار سینما خورشید را در لالهزار یافت.
اما سینما خورشید توانست در طهران جریانی را به وجود آورد كه صفوف
تماشاگران تا ساعتها در پشت درهای آن منتظر بمانند، حتی زمانی كه سینما
تعطیل بود.
دیوار